mirmirik / günlük / Senin korkularin korkutuyor beni!

Senin korkularin korkutuyor beni!

Posted on

        Senin korkularin beni korkutuyor esasinda. Hiç birseyden korkmamak, var olan korkularimin üzerine gitmek adina adim attigimi düsünüyordum bu bosluga. Oysa simdi düsüyorum ben. Asagiya. önümü göremiyorum. Bilinmeyenin soguklugu sariyor beni. Korkuyorum. Ilk adimi atmaktan korkuyordum esasinda. Senin adimin yer degistirdi de bana yaklastin. Oysa ben bundan sonrasina da hazirdim esasinda. Bundan sonraki her adimimda seninle ayni frekansi tutturmusuz da yürüyoruz gibi geliyordu bana. Degilmis. Yanilgilarimdan bir yenisine daha yenik düstüm.

        Ne yazik!

        Ne yazik ki kaybettim. Senin korkularina yenildim simdi de. Senin yasadigin seylerin senin üzerindeki etkilerine yenik düstüm. Öncekilerde benim bir suçum olmamasina ragmen ve suçlarimin hiçbirisinde senin adin anilmaz iken ben kendi adimiza kestigimiz ceza makbuzlarinin üzerindeki isim oldum.

        Pismanlik!

        Pismanim ne yazik ki. Ben o elflere anlatamam ki esasinda artik yasli oldugumu ve büyülerimin sirf çocuklari eglendirmek için yersiz patlayan havai fiseklerden ibaret oldugunu. Ormanin içlerine yürümeyi hedeflemis ama daha orman kenarindan eros oklari ile yaralanip da gerisin geriye dönmek zorunda kalacagimi anlatamam ki o elflere. Yersiz güven zedelemelerine katlanamam ki artik. Her seyin hep yarin iyi olacagini bilip de bugün ölemem ki. Yüzyillar önceki benligime ve gençligime dönüp de herseyi yakmayi o ünlü çimenleri sarartip da herkesi saskina çevirmeyi düsünemem ki artik…

        Korkuyorum!

        O kadar korkuyorum ki yalniz ölmekten, benimle ölebilecek birisine ihtiyacim var belki de. Herseyimi ona adadigim, onun herseyini bana adamis oldugu bir hayat mi istiyorum? Buraya kadarmis belki de. Toplami bir ay bile sürmeyecek yasantiymis belki de hayat dedigim. Hepsi buymus.

        Senin korkularin korkutuyor beni!

        Sana dokundugumda korkuyorum çünkü sen benden korkuyorsun. Sana sarildigimda korkak bakiyorsun bana, çünkü artik kimseye güvenmiyorsun. Seni senin kadar sevebilecek bir varlik olmadigina inaniyorsun. üünkü esasinda sen kendini de sevmiyorsun. Sana yazilan yazilari da okumuyorsun çünkü kendini yazmaktan korkuyorsun. Hiçbirsey anlatmiyorsun, herkesin seni sen olarak kabul etmemesinden korkuyorsun. Esasinda o kadar boslukta yasiyorsun ki doldurulmaktan korkuyorsun.

        Anlayabilmis degilim…

        Sevilmekten falan mi korkuyorsun?

        Korkularin beni korkak yapti. Artik seni aramaktan, seninle konusmaktan korkuyorum. O yüzündeki unutkan ifadeden korkuyorum. Beni ben olarak birakma lütfen! Korkularimla yasatma beni. Ya öldür de koy bir kenara ya da yasat beni. O karanlik bosluktan aydinliga çikabilecek yol kenarinda.

        Abartiyorum.

        Bu kadar seyi üzerine yikmak haksizlik. Abarti belki de. Korkuyorum ama. Saril bana gene!

Eklemek istedikleriniz?

Top