mirmirik / günlük / Neye gipta ile bakiyorsun ki?

Neye gipta ile bakiyorsun ki?

Posted on

        Yasamin tüm soguklugu esas simdi üzerimde. Hayatimdaki ikinci kisim bu belki de. Fazla soguk oldu hersey. Eski `Alo` lar girmiyor artik telefona yapisan kulaga. Hos telefona bile yapismiyor ki kulak artik. Hayir hayir! Eskidenmis o sabahin 3` ündeki telefonlar sevgili arkadasim. Artik sadece derin uyku var o saatlerde. Eskiye duyulan özlemlerle kavrulmus ama gene de soguk bir uyku. Savasmaktan yoruldum artik gördügün gibi. Biraktim herseyi oluruna ya da biraktigimi sanip da daha fazla sarildim eskinin tüm dallarina yerlerinden koparircasina.

        ‘Baslangiçlari hatirladim. Biteceklerine üzüldüm, hirs yapip saldirdim. Istanbul` u bir uçtan bir uca bir 14 Nisan aksami dolastigimi hatirladim. Ayaklarima simdi bile agri girdi. Kadiköy` ü hatirladim. Barlara girmez olaydim. üekilip gidilemez bir mekani hatirladim. Ugramaz olaydim. Aski hatirladim. Tanimaz olaydim. Tutkuyu hatirladim. Zayifim, hem de çok zayifim. Zamanin artik geçtigini hatirladim. Keske zamaninda durdurabilir olaydim!’

        Ben nerde yanlis yaptim? Dogdugum yerden buraya kadar gelmekle bir yanlis yaptigimi hiç düsünmedim ki. Hep ‘kendimi’ yasadigimi düsündüm oysa daha yeni anladim ki ben hiç ‘kendim’ degildim. Hep baska yasamlarin üzerine serpilen tuz gibiydim. Bir noktaya kadar tad verip onlarin herseyini berbat ettim. Pismanlik degil bu sadece farkedis. Ne oldugunun farkina varis belki de bu vakitten sonra.

        Bu kadar seyden sonra insanlarin mutlu olma çizgisini yukariya çekmenin gerçekten kötü oldugunu anladim sanki. Insanlarin çizgisini yükselttikçe mutsuz olan sen oluyorsun hep. Geri dönüslerin hepsi senin daha mutsuz olmana ve bir noktadan sonra herseyi terkedisine yol açmakta. Iki seçim arasinda kaldim nedense. Mutlu olmak ya da mutlu etmek. Yillarca ögretilen mutluluk kavraminin tam bir kaos oldugunun farkina vardim belki de. Bu yüzden artik iki terim arasinda ‘veya/ya da’ kullaniyorum. ‘Ve’ lere yer yok mutlulukta. Bir taraf verirken öteki de almali ki denge kurulabilsin. Kim hangi noktaya kadar kaldirabiliyorsa tabi. Artik dayanilmaz olan noktada alt üst olmaya basliyorsun. O kadar özlem duyuyorsun ki baslangiçtaki duruma. O sevgiyle söylenen ufak kelimelere, sarilmalara, aglamalara, baslangiçlarin en güzeli gündogumuna… Sabah günesinden nefret eder hale geliyorsun.

Saçimi uzatmam tekrar baslangiç yasama istegim mi?

Tekrar birseyler yazmam bitis istegi mi?

Okuyacak birisini aramak ne?

Anlayabilecek birisini bulabilme umudu mu?

Umut ne ki?

En fazla bitime kadar,

Reset dügmesi gibi…

Hala gipta ederek mi bakiyorsun?

Aferin sana, bak o zaman, devam et!

Eklemek istedikleriniz?

Top